Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η Καθαίρεση




     Ήταν που έκλαιγε ο ουρανός
για τις δικές σου τις φωτιές
άνθρωπε...

Ήταν που έπεσε παγετός
κι άδειασαν των δέντρων οι φωλιές
άνθρωπε...

Χειμώνα έφερες βαρύ...
κι ο ήλιος, θυμωμένος,
[έφυγε απ' τις γειτονιές,
αμείλικτα τα σύννεφα...
[τον κρύβουν,
άδικα στις αυλές
[τον ψάχνουν οι ευωδιές,
ανόρεχτος εκείνος,
[αφήνει να τον σβήνουν.

Στάσου λίγο
[μια λέξη μόνο να σου πω
δες με...
[αφοπλίζομαι
το "δίκιο" σου, είναι του άλλου "άδικο".

Ευθέως, κατήγορος αυστηρός,
μ' ανάθεμα τώρα σε βαρύνει,
του σύμπαντος ο δημιουργός:

"Τη οδηγία σου την ξέχασες,
σκούπισε τα χέρια απ' το αίμα,
τον λόγο της ύπαρξής σον έχασες..."

Αυτός που κάποτε κοίταζε ψηλά,
εσύ, που εαυτόν νόμισες σπουδαίο...
Άξιος πια κανείς δεν είναι
[τ' “όνομα” να φέρει.

Δικό σου φταίξιμο,
[που με καρδιά δεν άρχεις,
χωρίς το "δίκιο", να ξέρεις, αφαιρείται
η άδεια που πήρες να υπάρχεις...
κι απ' τον ανθρώπινο τον τίτλο,
χάνονται πια τα δικαιώματα...

Αφού αυτό λερώθηκε,
[ν' αποσυρθεί τού πρέπει,
κι αλλιώς ο ένας τον άλλον να προσφωνείτε..."

Άλλο όνομα πιο περισπούδαστο να βρείτε,
να συνεχίσετε με υποκρισία
[για πολιτισμό να ομιλείτε !

"Πρώην-άνθρωποι", θα υπογράφετε,
"που ακόμα δεν βρήκαν τ' όνομα τους"...
__________________________________
          Κάθυ Ματαράγκα



 έπεα.. μη πτερόεντα 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τραγούδι για τον έρωτα

Έχουν πολλά γραφτεί,
μα εκείνος θάναι πάντα νέος,
έρωτας... μοιραίος
στο πρώτο φιλί.

Υγρό το στόμα
αργά ανοίγει...
κι αιώνια λες θα ανασαίνει,
ζεστές ανάσες μ' απληστία
να ρουφάει,
νόημα κι ουσία να έχει η ζωή
φωτιάς φιτίλι η ψυχή...

Παντού... έρωτα θυμίζει.

Ορμητικά η άνοιξη απλώνει,
φρέσκο και τρυφερό,
της λεμονιάς το νέο φύλλο...

Τη πεταλούδα αναστατώνει
καθώς το σώμα του τεντώνει...

Κι όλα στις γλάστρες όλα τ' ανθισμένα...
στον ήλιο να στρέφονται,
από την έλξη μεθυσμένα.

Κι εσύ...
τη κιθάρα σου πιάνεις και μου λες,
''Το τραγούδι να γραφτεί...
καρδιές δυνατά θέλει να χτυπάνε
ματιές να κελαϊδάνε,
και σφιχτή την αγκαλιά...
με δύναμη να καίει...
_______________________
Κάθυ Ματαράγκα

 έπεα.. μη πτερόεντα 

Το Κάλεσμα

Ελάτε... άστρα, μείνετε για λίγη συντροφιά, στενό δρομάκι να φωτίσω, απόψε, και 'σεις κάστρα... μέσα να σφαλιστώ, οι καιροί να μη με πιάνουν πια, τις πύλες σας ανοίξτε,
θα μιλήσω και στα όνειρα, στο μύθο να με βάλουν, σ' ένα Πήγασο πάνω, να καλπάσω, με τα φτερά του να πετάξω, μακρινό ταξίδι με τη φαντασία,
Ελάτε... σύννεφα, σκεπάστε με... η καταιγίδα να μη με φτάσει, την ασημένια τους κλωστή, απ' τα φεγγάρια τα ολόγιομα ψηλαφιστά, να βρώ την άκρη, να δεθώ σφιχτά με τη ζωή, μη χαθούμε [στου δρόμου τη στροφή.
Ελάτε... σειρήνες, μελωδικά να με μεθύσετε, με υποσχέσεις ψεύτικες, να με παραπλανήσετε, βυθίστε με.. τ' άσκημά μου να ξεχάσω,
το λίκνισμα των κοράλλιων απ' της θάλασσας το χάδι, να κάνετε νανούρισμα γλυκό, τα μάτια μου να κλείσω, χρόνο να μη μετρώ... ________________________________

Ο Ναρκωμένος Νους δεν έχει κρίση, είναι προβλέψιμος και γι αυτό πολύ βολικός

Να σταματήσουμε να ''γυρίζουμε τον τροχό'' στο εργαστήριο 

Τι άλλο πρέπει να γίνει ακόμα για να ξεστραβωθούμε ?  Αν δεν γίνει τώρα δεν θα γίνει ποτέ... Αν δεν ξεστραβωθούμε τώρα... σ' αυτήν την άγρια συγκυρία, πιστεύει κανείς ότι θα το πράξουμε στην νηνεμία και στην ευμάρεια ? 
Θα ήταν ευεργετικό να ανατρέξουμε στην ''ιερή'' αλλά κακοποιημένη Ιστορία μας, για να δούμε ότι "γυρίζουμε έναν τροχό" εργαστηρίου, σαν σωστά πειραματόζωα,  ποιών ιθυνόντων άραγε....?

Μπορούμε να εγκαταλείψουμε την αρχέγονη ''εφηβεία'' μας, που βρισκόμαστε χρόνια τώρα.... Αιώνες...

Είμαστε κρεμασμένοι,  "άψυχες μαριονέτες" λες,  στα χέρια άτεγκτων σκληρών αφεντάδων με έμπειρα χέρια να κρατούν τους "σταυρούς" με τα τα σχοινιά ...
Πολλούς βολεύει ο Ναρκωμένος Νους... Ένα ''λοβοτομημένο'' πνεύμα χρειάζεται τον Φανατισμό, την Ομαδοποίηση και τον Φόβο για να λειτουργήσει και να παράξει την υπακοή.
Εκπαιδεύεται να ΜΗΝ έχει κρ…