Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναστεναγμούς, αποχρώσεις... τα πετάω.



     Στον ουρανό του τίποτα με ελάχιστα 

Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή 
την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω 
πώς κερδίζει πάντα αυτή 
ενώ χάνουμε όλοι εμείς. 

Πώς οι αξίες γεννιούνται 
κι επιβάλλονται πάνω σ' αυτό που πρώτο λιώνει: 
το σώμα. 

Πεθαίνω μες στο νου μου χωρίς ίχνος αρρώστιας 
ζω χωρίς να χρειάζομαι ενθάρρυνση καμιά 
ανασαίνω κι ας είμαι 
σε κοντινή μακρινή απόσταση 
απ' ό,τι ζεστό αγγίζεται, φλογίζει... 

Αναρωτιέμαι τι άλλους συνδυασμούς 
θα εφεύρει η ζωή 
ανάμεσα στο τραύμα της οριστικής εξαφάνισης 
και το θαύμα της καθημερινής αθανασίας. 

Χρωστάω τη σοφία μου στο φόβο 
πέταλα, αναστεναγμούς, αποχρώσεις 
τα πετάω. 
Χώμα, αέρα, ρίζες κρατάω 
να φεύγουν τα περιττά, 
λέω να μπω στον ουρανό του τίποτα 
με ελάχιστα. 
_________________________
 — Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ


* Να ευχαριστήσω τη φίλη μου Μαρία Μ. που μου τόστειλε... διαδικτυακά. Απόγευμα στο σπίτι,  Τετάρτη 30 Δεκεμβρίου του σωτηρίου 2015 έτους. Διάβασα... βαρεμάρα... τηλεόραση δεν ανοίγεις... κι αν το κάνεις δεν βάζεις φωνή και τους βλέπεις να κάνουν παντομίμα...  
Ξαναδιάβασα... βαρεμάρα... Λίγο facebook... 
Το ψοφόκρυο... ξεκίνησε, το δελτίο καιρού τελικά ήταν σωστό. 
Η τρίτη χρονιά είναι που δεν βάζουμε πετρέλαιο στην πολυκατοικία... Καταλαβαίνεις πως είναι τα πράγματα. Ας είναι καλά όλοι αυτοί οι θαυμάσιοι άνθρωποι που κυβέρνησαν τη βαρκούλα Ελλάδα και οι φίλοι τους που βολεύτηκαν... και που ''όλοι μαζί την φέραμε'' ως εδώ. 
Είχαμε μείνει στο facebook... κι εκεί λοιπόν να... 
Σ' ευχαριστώ Κατερίνα που έδωσες ζωή στο μολυβένιο σου σκάλισμα... σ' ευχαριστώ που έδωσες αξία στο απόγευμα μου. Υπερβολική ; Μπορεί... 
Σ' ευχαριστώ Μαρία που το βρήκες και τόστειλες. Κοίτα να δεις πόσο καλό μπορεί να κάνει ένας στίχος ! 
____________________________________
ο στίχος της Ρουκ δημοσιεύτηκε www.lifo.gr




έπεα.. μη πτερόεντα

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τραγούδι για τον έρωτα

Έχουν πολλά γραφτεί,
μα εκείνος θάναι πάντα νέος,
έρωτας... μοιραίος
στο πρώτο φιλί.

Υγρό το στόμα
αργά ανοίγει...
κι αιώνια λες θα ανασαίνει,
ζεστές ανάσες μ' απληστία
να ρουφάει,
νόημα κι ουσία να έχει η ζωή
φωτιάς φιτίλι η ψυχή...

Παντού... έρωτα θυμίζει.

Ορμητικά η άνοιξη απλώνει,
φρέσκο και τρυφερό,
της λεμονιάς το νέο φύλλο...

Τη πεταλούδα αναστατώνει
καθώς το σώμα του τεντώνει...

Κι όλα στις γλάστρες όλα τ' ανθισμένα...
στον ήλιο να στρέφονται,
από την έλξη μεθυσμένα.

Κι εσύ...
τη κιθάρα σου πιάνεις και μου λες,
''Το τραγούδι να γραφτεί...
καρδιές δυνατά θέλει να χτυπάνε
ματιές να κελαϊδάνε,
και σφιχτή την αγκαλιά...
με δύναμη να καίει...
_______________________
Κάθυ Ματαράγκα

 έπεα.. μη πτερόεντα 

Το Κάλεσμα

Ελάτε... άστρα, μείνετε για λίγη συντροφιά, στενό δρομάκι να φωτίσω, απόψε, και 'σεις κάστρα... μέσα να σφαλιστώ, οι καιροί να μη με πιάνουν πια, τις πύλες σας ανοίξτε,
θα μιλήσω και στα όνειρα, στο μύθο να με βάλουν, σ' ένα Πήγασο πάνω, να καλπάσω, με τα φτερά του να πετάξω, μακρινό ταξίδι με τη φαντασία,
Ελάτε... σύννεφα, σκεπάστε με... η καταιγίδα να μη με φτάσει, την ασημένια τους κλωστή, απ' τα φεγγάρια τα ολόγιομα ψηλαφιστά, να βρώ την άκρη, να δεθώ σφιχτά με τη ζωή, μη χαθούμε [στου δρόμου τη στροφή.
Ελάτε... σειρήνες, μελωδικά να με μεθύσετε, με υποσχέσεις ψεύτικες, να με παραπλανήσετε, βυθίστε με.. τ' άσκημά μου να ξεχάσω,
το λίκνισμα των κοράλλιων απ' της θάλασσας το χάδι, να κάνετε νανούρισμα γλυκό, τα μάτια μου να κλείσω, χρόνο να μη μετρώ... ________________________________

Ο Ναρκωμένος Νους δεν έχει κρίση, είναι προβλέψιμος και γι αυτό πολύ βολικός

Να σταματήσουμε να ''γυρίζουμε τον τροχό'' στο εργαστήριο 

Τι άλλο πρέπει να γίνει ακόμα για να ξεστραβωθούμε ?  Αν δεν γίνει τώρα δεν θα γίνει ποτέ... Αν δεν ξεστραβωθούμε τώρα... σ' αυτήν την άγρια συγκυρία, πιστεύει κανείς ότι θα το πράξουμε στην νηνεμία και στην ευμάρεια ? 
Θα ήταν ευεργετικό να ανατρέξουμε στην ''ιερή'' αλλά κακοποιημένη Ιστορία μας, για να δούμε ότι "γυρίζουμε έναν τροχό" εργαστηρίου, σαν σωστά πειραματόζωα,  ποιών ιθυνόντων άραγε....?

Μπορούμε να εγκαταλείψουμε την αρχέγονη ''εφηβεία'' μας, που βρισκόμαστε χρόνια τώρα.... Αιώνες...

Είμαστε κρεμασμένοι,  "άψυχες μαριονέτες" λες,  στα χέρια άτεγκτων σκληρών αφεντάδων με έμπειρα χέρια να κρατούν τους "σταυρούς" με τα τα σχοινιά ...
Πολλούς βολεύει ο Ναρκωμένος Νους... Ένα ''λοβοτομημένο'' πνεύμα χρειάζεται τον Φανατισμό, την Ομαδοποίηση και τον Φόβο για να λειτουργήσει και να παράξει την υπακοή.
Εκπαιδεύεται να ΜΗΝ έχει κρ…